Historie z życia

Jeszcze raz wyrzucisz ich za płot, a sama zabiję deskami to przejście, nawet jeśli będziesz musiał łamać je gołymi rękami — ucięła Emma, wyrywając młotek z ręki Thomasa…

Najpierw Emma zobaczyła tylko ogromnego Barona, który pośpiesznie przemierzał podwórze z kotem w zębach. Zadzior wił się i wrzeszczał tak głośno, że sąsiedzi znów wyglądali przez okna. Tomasz tylko si

Najpierw Emma zobaczyła tylko ogromnego Barona, który pośpiesznie przemierzał podwórze z kotem w zębach. Zadzior wił się i wrzeszczał tak głośno, że sąsiedzi znów wyglądali przez okna. Tomasz tylko się uśmiechnął: ich zwyczajna droga do domu zaczynała się za płotem, a kończyła przy tylnych drzwiach.

Baron, łagodny nowofundland o ciężkim kroku, trafił do ich domu jako szczeniak. W drodze z hodowli Tomasz zahamował przed małym, szarym kociakiem, ledwie widocznym na asfalcie. Kociak mieścił się w dłoni, syczał i gryzł; nazwali go Zadziorem. Od tamtej pory uważał Barona za swoją rodzinę, a pies odwzajemniał jego przywiązanie. Teraz od zwyczajów tej niezwykłej pary zależało, jak spokojne będzie ich podwórze i czy płot pozostanie cały.

Pierwszym niepokojącym sygnałem dla Emmy nie był sam krzyk kota, lecz to, jak łatwo Tomasz się do niego przyzwyczaił. Zadzior regularnie wymykał się za płotek, wdawał się w bójki z sąsiedzkimi kotami, a Baron, słysząc znajome wrzaski, pędził do ogrodzenia. Wracał z kotem za kark, jakby niósł zdobycz, a Zadzior po drodze zapowiadał zemstę całej okolicy. Sąsiedzi chichotali, jakby oglądali darmowe przedstawienie.

Po kolejnym takim powrocie Tomasz obejrzał wyłamaną część ogrodzenia i pokręcił głową. Powiedział, że naprawianie go po każdym szarżowaniu Barona jest kosztowne i bez sensu: pies i tak znów rozbije deski. Zamiast naprawiać płot, małżonkowie zrobili w nim osobny otwór, przez który Baron mógł przeprowadzać Zadziora, nie rozbijając ogrodzenia na kawałki. Tomasz nazywał to praktycznym rozwiązaniem. Emma wtedy się zgodziła, ale poprosiła, żeby pilnował, by kot nie wymykał się z podwórza bez opieki.

Tomasz obiecał, że będzie przy nich. Jednak otwór szybko stał się dla niego wymówką, by nie interweniować. Jeśli Zadzior znikał za ogrodzeniem, mąż mówił, że kot wie, dokąd biegnie, a Baron i tak go znajdzie. Emma przypominała, że umiejętność powrotu do domu nie sprawia, że uliczne bójki są bezpieczne. Tomasz odpowiadał, że niepotrzebnie się martwi: on i Baron dają sobie radę, a płotu przynajmniej nie trzeba już naprawiać po każdym spacerze.

Zadzior rzeczywiście był w domu pieszczochem, ale za furtką stawał się zawadiaką nie tylko z imienia. Odganiał od Barona dwa pozostałe domowe koty, a sąsiedzkie traktował jak osobistych wrogów. Tomasz uważał, że taka jest jego natura, i nie widział powodu, by zmieniać dotychczasowy porządek. Emma poprosiła, żeby przynajmniej nie wypuszczał kota samego, gdy Baron jest zajęty albo przebywa w domu. „Nie rób tragedii z każdego zadrapania” — zbył ją mąż, jakby chodziło o podartą poduszkę, a nie o żywe zwierzę.

Innym razem Emma zauważyła, że Zadzior znów zniknął, i spytała Tomasza, czy widział, dokąd pobiegł. Mąż nie zaczął szukać kota po sąsiednich podwórkach: nasłuchiwał, poczekał na znajomy krzyk i ruszył w stronę otworu. Baron już wyrywał się ku ogrodzeniu. Tomasz był pewien, że pies przyniesie kota z powrotem jak zawsze. Emma zażądała, by najpierw wyszli razem i sprawdzili, czy w pobliżu nie ma niebezpieczeństwa, ale Tomasz stwierdził, że każda dodatkowa minuta tylko rozwścieczy kota i doprowadzi do kolejnej demolki płotu.

Nie chciał poświęcać czasu i pieniędzy na ciągłe naprawy, a osobne przejście zdejmowało mu ten kłopot z głowy. Podobało mu się też, że Baron sam rozwiązuje problem: pies ratuje kota, kot wraca do domu i nikt nie musi za nimi biegać po ulicy. Emma rozumiała, dlaczego mężowi odpowiada pozostawienie wszystkiego po staremu. Ale za każdym razem, gdy Zadzior wracał w zębach Barona, coraz trudniej było jej uznawać to za niewinny, zabawny zwyczaj.

Tego deszczowego jesiennego dnia Zadzior krzyknął inaczej — ostro, przerażony, bez zwykłej brawury. Baron zerwał się z miejsca i jednym susem przeskoczył wysoki płot. Emma zobaczyła kota na niskim słupku, a pod nim — pięć bezpańskich psów. Tomasz również wybiegł na podwórze i, słysząc, jak każe mu nie ruszać otworu, odpowiedział, że Baron musi mieć wolne przejście. Potem sięgnął po młotek leżący przy płocie, żeby odgiąć przeszkadzającą deskę.

Emma wyrwała mu młotek z ręki i ruszyła w stronę otworu. Nie odrywała wzroku od Barona, który pędził już ku kotu, ale słowa skierowała do męża: — Jeszcze raz wypuścisz ich za płot, a sama zabiję ten otwór deskami, choćbyś miał je potem łamać gołymi rękami — ucięła Emma, wyrywając Tomaszowi młotek z dłoni…

Tomasz ruszył w stronę Emmy, żądając, by oddała mu młotek, ale ona cofnęła się ku płotowi i nie spuszczała wzroku z Barona. Pies dotarł już do słupka. Stanął między Zadziorem a psami, nastroszył sierść i zaczął nisko warczeć. Kot wbił pazury w drewno i uderzał łapą w najbliższy pysk.

Pięć psów nie rozpierzchło się od razu. Jeden rzucił się na Barona z boku, drugi krążył przy jego tylnych łapach. Tomasz chwycił długą deskę opartą o ogrodzenie i głośno uderzył nią o ziemię. Emma otworzyła furtkę na oścież i krzyknęła, żeby sąsiad zadzwonił do służb zajmujących się bezpańskimi zwierzętami. W kilku oknach już stali ludzie, ale nikt nie odważył się podejść do sfory.

Baron ruszył do przodu, nie przestając warczeć. To wystarczyło, by dwa psy odskoczyły w stronę drogi. Pozostałe jeszcze przez chwilę się trzymały, a potem pobiegły za nimi. Pies wspiął się na tylnych łapach przy słupku, ostrożnie zdjął Zadziora i chwycił go za kark. Kot się nie opierał. Tylko drżał i cicho, zupełnie nie po zadziorowemu, popiskiwał.

Baron sam doszedł do furtki. Na jego tylnej łapie ciemniało zadrapanie, a sierść na boku była mokra od deszczu i posklejana. Tomasz wyciągnął rękę po kota, ale Zadzior jeszcze mocniej wczepił się w kark psa. Emma otworzyła tylne drzwi, a Baron zaniósł go do środka, bez pośpiechu i bez oglądania się za siebie.

— Musimy jechać do weterynarza — powiedziała Emma.

Tomasz spojrzał na łapę Barona i zmarszczył brwi. Zaproponował, żeby przemyć zadrapanie w domu i obserwować psa do rana: po całym tym zamieszaniu nie trzeba jeszcze ciągnąć ich obu w deszczu. Emma już wybierała numer do kliniki. Nie zamierzała spierać się o to, jak głęboko sierść została rozcięta. Najpierw trzeba było ustalić, co właściwie się stało.

W klinice opatrzono ranę Barona i zbadano jego łapę. Nie stwierdzono poważnych obrażeń, ale lekarz kazał obserwować, czy nie pojawi się ból albo opuchlizna. U Zadziora wykryto stłuczenie i płytkie zadrapanie. Zbadano go, udzielono zaleceń i odesłano do domu. Tomasz uważnie wszystkiego wysłuchał i zadał kilka pytań o opatrunek, ale kiedy zostali we dwoje przy samochodzie, powiedział, że można było tego uniknąć, gdyby Emma nie pchała się do psów i nie robiła zamieszania.

Nie odpowiedziała od razu. Baron leżał na tylnym siedzeniu, a Zadzior ułożył się między jego przednimi łapami i wciąż nie chciał się od niego odsunąć. Tomasz uruchomił silnik. Po raz pierwszy od dawna wiózł ich do domu nie dlatego, że tak potoczył się kolejny spacer, lecz po podróży, której można było uniknąć.

W domu Emma zaprowadziła oba zwierzęta do kuchni, nalała im wody i odłożyła młotek. Potem przyniosła deskę i tymczasowo zasłoniła otwór, mocując ją tak, by Baron nie mógł się przecisnąć na zewnątrz. Tomasz stał przy tylnych drzwiach i patrzył. Powiedział, że to tylko na chwilę: deska nie jest naprawą, a kot i tak znajdzie sposób, żeby się wymknąć.

— To na razie będzie wychodził tylko ze mną albo z tobą — odpowiedziała Emma. — A płot naprawimy.

Tomasz zaprotestował, że kot nie będzie czekał, aż znajdą wolną chwilę, i przypomniał, że Baron przywykł sam go sprowadzać. Ale dotychczasowy porządek przestał się sprawdzać. Zadzior nie rwał się do otworu i nawet nie próbował odganiać dwóch pozostałych kotów, kiedy podeszły do misek Barona. Wskoczył na legowisko obok psa i nie odchodził od niego przez cały wieczór. A Baron przy każdym odgłosie z podwórza podnosił głowę i patrzył na zasłaniającą otwór deskę.

Następnego dnia Tomasz zdjął tymczasową zatyczkę. Nie dlatego, że postanowił wypuścić kota jak dawniej, lecz chciał sprawdzić, jak mocno się trzyma. Emma zobaczyła deskę opartą o ścianę i spytała, czy znów zamierza zostawić przejście otwarte. Tomasz odpowiedział, że nie zamierza zamykać zwierząt w domu, i przypomniał, że podwórze zawsze było miejscem, w którym się bawiły.

— Zabawa na podwórzu to nie to samo, co wypuszczanie Zadziora do obcych psów — powiedziała Emma. — Nie proszę, żeby wszystkich trzymać w zamknięciu. Proszę tylko, żebyś nie zakładał, że Baron za każdym razem musi wszystko naprawiać.

Tomasz nie zgodził się z jej ujęciem sprawy. Jego zdaniem to Baron sam ruszał za kotem, a Zadzior sam wybierał, dokąd iść. Nie zamierzał się spierać o to, który z nich jest bardziej uparty. Po chwili jednak zapytał, ile będzie kosztować naprawa ogrodzenia. Emma odpowiedziała, że się dowie, a do tego czasu otwór pozostanie zasłonięty. Tomasz nic nie powiedział, tylko ponownie umieścił deskę na miejscu.

Emma zadzwoniła do fachowca, który naprawiał ogrodzenie u sąsiadów, i umówiła się z nim na oględziny uszkodzonej części oraz przejścia. Nie potrzebowali nowego, wysokiego muru wokół całej posesji, lecz solidnej łaty w miejscu starego wyłomu i zamykanej furtki bez szczeliny, przez którą Baron mógłby wypchnąć kota. Tomasz spotkał fachowca na podwórzu i sam pokazał mu, gdzie poluzowały się deski. Wcześniej nie rozmawiali z Emmą o płocie tak szczegółowo: dotąd wystarczało mu, że Baron sprowadzał Zadziora do domu.

Fachowiec zaproponował wzmocnienie tej części ogrodzenia i montaż zwykłej zasuwy. Tomasz spytał, czy można zostawić otwór otwarty przynajmniej w dzień. Emma spojrzała na niego, ale nie musiała odpowiadać: fachowiec wyjaśnił, że otwór osłabi naprawę, a zwierzę znów będzie mogło wydostać się na zewnątrz bez opieki. Tomasz pomilczał, po czym zgodził się na naprawę bez przejścia. O cenie porozmawiali osobno i wybrali najprostsze rozwiązanie, które niezawodnie zamykało wyłom.

Podczas prac Emma wypuszczała koty do ogrodu pojedynczo i zostawała z nimi. Zadzior złościł się na zamknięte drzwi i kilka razy próbował przemknąć do furtki, ale nie oddalał się poza ścieżkę. Baron dreptał za nim, ciężko stawiając opatrzoną łapę. Tomasz najpierw obserwował ich z ganku, a potem wziął smycz i trzymał psa przy sobie, kiedy Emma zajmowała się kotem.

Nie sprawiło to, że ich dni stały się idealnie uporządkowane. Zadzior wciąż potrafił zerwać się z miejsca, gdy za ogrodzeniem pojawiał się sąsiedzki kot, a Baron nadal zrywał się na każdy jego wrzask. Teraz Tomasz musiał nie czekać, aż pies sam sobie poradzi, lecz wyjść za nim i zamknąć furtkę. Kilka razy mruknął, że kot specjalnie wybiera najgorszy moment. Emma nie wdawała się w dyskusję; po prostu nie zostawiała go samego przy drzwiach.

Kiedy ogrodzenie było gotowe, przejścia już nie było. Baron obwąchał nowe deski i odszedł, a Zadzior obszedł je dookoła, wyraźnie niezadowolony. Wieczorem i tak ułożył się na swoim zwykłym miejscu przy ciepłym boku psa. Tomasz usiadł obok na podłodze, podrapał Barona za uchem i patrzył, jak kot zasypia, poruszając łapkami przez sen.

Sąsiedzi jeszcze kilka razy pytali, czy będzie można zobaczyć dawne przedstawienie. Tomasz odpowiadał, że Zadzior wychodzi teraz tylko pod opieką. A kiedy deszcz zabębnił o zamknięty płot, nikt w domu nie nasłuchiwał, czy Baron znów musi biec za kotem.

Nota redakcyjna: To opowiadanie jest fikcją stworzoną w celach rozrywkowych. Bohaterowie, imiona i przedstawione wydarzenia są fikcyjne. Wszelkie podobieństwo do prawdziwych osób lub sytuacji jest przypadkowe.

Może Cię zainteresować