Gwiazdy

Danuta Stenka: od Kartuz i teatru do roli Judyty w „Nigdy w życiu!”

Danuta Stenka rozpoczęła drogę zawodową od nauki w Studium Aktorskim przy Teatrze Wybrzeże i debiutu w Szczecinie. W jej karierze znalazły się m.in. role George Sand i Judyty, a także konflikt z reżyserem filmu „Nigdy w życiu!”.

Danuta Stenka kształciła się w Studium Aktorskim przy Teatrze Wybrzeże w Gdańsku, a jej wcześniejszym punktem związanym z edukacją były Kartuzy. Na scenie zadebiutowała w 1984 roku w Teatrze Współczesnym w Szczecinie. Później pracowała w Teatrze Nowym w Poznaniu, a następnie na warszawskich scenach: Teatru Dramatycznego, Teatru Rozmaitości i Teatru Narodowego.

Od Kartuz i nauki w Gdańsku do pierwszych scen

Wątek Kartuz pojawia się w biografii Stenki jako część jej drogi edukacyjnej i osobistego tła. Zanim aktorka zaczęła pojawiać się w filmach, zdobywała doświadczenie przede wszystkim w teatrze. Debiut w Teatrze Współczesnym w Szczecinie przypadł na 1984 rok, czyli początek jej profesjonalnej pracy scenicznej.

Kolejne etapy prowadziły przez Teatr Nowy w Poznaniu oraz trzy warszawskie sceny. Od 1988 roku Stenka występowała także w Teatrze Telewizji. Ten etap uzupełnił jej pracę teatralną o role realizowane dla telewizji, jeszcze zanim pojawił się jej debiut ekranowy.

Pierwsze role ekranowe i George Sand

Na ekranie Stenka zadebiutowała w 1990 roku jako Elżbieta w telewizyjnym filmie „Rozmowy o miłości”. W kolejnych latach znalazła się w obsadzie „Quo vadis” z 2001 roku. Rok później zagrała George Sand w filmie „Chopin. Pragnienie miłości”. Za tę rolę otrzymała Nagrodę Orła i Złotą Kaczkę.

George Sand zajmuje w chronologii kariery szczególne miejsce nie dlatego, że wymaga dodatkowych określeń, lecz z powodu konkretnych wyróżnień przypisanych tej kreacji. To właśnie za nią Stenka zdobyła dwie wymienione nagrody. W latach 2003–2004 pojawiła się także w produkcji „Zaginiona”.

„Nigdy w życiu!”: Judyta i konflikt na planie

W filmie „Nigdy w życiu!” Stenka wcieliła się w Judytę. Bohaterka po rozwodzie kupuje działkę pod Warszawą i buduje dom. Jej byłego męża Tomasza zagrał Jan Frycz.

Praca nad filmem wiązała się również z konfliktem aktorki z reżyserem. Stenka wspominała, że gdyby mogła finansowo udźwignąć zerwanie umowy, zrezygnowałaby z roli w ułamku sekundy. Cytat pokazuje skalę jej ówczesnej deklaracji, ale nie zmienia faktu, że ostatecznie Judyta znalazła się w jej dorobku.

„Gdybym mogła udźwignąć finansowo zerwanie umowy, zrezygnowałabym z tej roli w ułamku sekundy.”

Jej wspomnienia dotyczące pracy przy filmie można zestawić z inną wypowiedzią o aktorstwie zespołowym: „Na sukces filmu czy spektaklu pracują wszyscy. Nie tylko ci, którzy stoją na scenie czy przed kamerą.” W tym ujęciu plan filmowy obejmuje nie tylko aktorów widocznych na ekranie, ale cały zespół pracujący przy produkcji.

Kolejne role: od teatru po „Kamienie na szaniec” i „Sztukę kochania”

W późniejszym dorobku Stenki znalazły się role określone w zestawieniu konkretnymi tytułami i datami. W 2014 roku zagrała Zdzisławę Bytnarową w „Kamieniach na szaniec”. Trzy lata później, w 2017 roku, wystąpiła jako Generałowa w filmie „Sztuka kochania”.

Te role, zestawione z wcześniejszymi pracami w teatrze, Teatrze Telewizji i filmie, pokazują kolejne obszary jej zawodowej aktywności bez sprowadzania kariery do jednej postaci. W jej dorobku pojawiają się zarówno role sceniczne, jak i ekranowe, a także kreacja George Sand uhonorowana dwiema nagrodami.

Praca aktorki i życie poza planem

Stenka poślubiła Janusza Grzelaka w sierpniu 1988 roku. Ma dwie córki: Paulinę i Wiktorię. Aktorka deklarowała, że nie wprowadzała ich w show-biznes i nie zabierała na plany filmowe ani teatralne.

Ta informacja uzupełnia zawodowy obraz Stenki o jej podejście do oddzielania pracy od życia rodzinnego. Nie zastępuje jednak najważniejszych faktów dotyczących kariery: teatralnego debiutu, pracy w Teatrze Telewizji, pierwszej roli ekranowej, nagradzanej kreacji George Sand oraz roli Judyty w „Nigdy w życiu!”.

Danuta Stenka — kluczowe daty i role

Rok Wydarzenie lub rola
1984 Debiut teatralny w Teatrze Współczesnym w Szczecinie
1988 Początek występów w Teatrze Telewizji; w sierpniu ślub z Januszem Grzelakiem
1990 Debiut ekranowy: Elżbieta w telewizyjnym filmie „Rozmowy o miłości”
2001 Rola w „Quo vadis”
2002 George Sand w „Chopin. Pragnienie miłości”; Nagroda Orła i Złota Kaczka
2003–2004 Udział w produkcji „Zaginiona”
2014 Zdzisława Bytnarowa w „Kamieniach na szaniec”
2017 Generałowa w „Sztuce kochania”

Zobacz też:

Źródła

Nota redakcyjna: To opowiadanie jest fikcją stworzoną w celach rozrywkowych. Bohaterowie, imiona i przedstawione wydarzenia są fikcyjne. Wszelkie podobieństwo do prawdziwych osób lub sytuacji jest przypadkowe.

Może Cię zainteresować