Thomas wezwał Emmę do siebie i zaproponował jej stanowisko zastępczyni w dziale sprzedaży, którym kierowała. Na stanowisku kierowniczki zamierzał jednak zatrudnić swoją córkę Klarę, która właśnie skończyła studia. Emma wiedziała, że od jej decyzji zależą nie tylko stanowisko i pensja, lecz także praca dwunastu osób, a dział przynosił firmie niemal siedemdziesiąt procent zysków.
Thomas mówił spokojnie, jakby omawiał przestawienie krzeseł. Wyjaśnił, że Klara potrzebuje szansy na wejście do rodzinnego biznesu, a Emma pomoże jej się wdrożyć. Obiecał, że jej pensja pozostanie bez zmian. Na pytanie, dlaczego zarządzanie działem ma zostać powierzone osobie bez doświadczenia w sprzedaży, Thomas odpowiedział, że córka ma świeże spojrzenie i odpowiedni dyplom. Emma zaś, jak stwierdził, będzie przy niej i podpowie, jeśli pojawią się trudności.
Emma nie chciała porzucać zespołu z powodu jednej decyzji szefa. Zgodziła się tymczasowo pomóc Klarze, licząc na to, że ta najpierw pozna pracę i nie zacznie ingerować w sprawdzone procesy. Thomas ucieszył się tak, jakby uzyskał nie zgodę na zmianę stanowiska, lecz obietnicę, że Emma nadal będzie odpowiadać za cały dział.
W poniedziałek Klara zjawiła się w biurze o jedenastej: w białym garniturze ze spodniami, z kawą z drogiej kawiarni i nowym tabletem. Thomas przedstawił ją zespołowi jako kierowniczkę, a Emmę jako zastępczynię, która pomoże jej w okresie wdrożenia. Potem Klara zajęła gabinet Emmy, a samą Emmę przeniesiono do wspólnej sali.
Już na pierwszym spotkaniu Klara ogłosiła, że zamierza wprowadzić nowe wskaźniki i zmienić sposób raportowania. Emma nie chciała sprzeciwiać się jej przy pracownikach. Kiedy współpracownicy zapytali, co teraz stanie się z ich pracą, poprosiła, by na razie trzymali się dotychczasowych zasad: zatwierdzenia nadal przechodziły przez nią i miała nadzieję, że uda jej się uchronić dział przed gwałtownymi zmianami.
Początkowo Klara tylko od czasu do czasu wzywała Emmę do gabinetu, by zapytać, gdzie w systemie CRM sprawdzić harmonogram płatności. Emma cierpliwie pokazywała jej odpowiednie sekcje i wyjaśniała, jak działa system. Wkrótce jednak Klarze przestała wystarczać rola kierowniczki tylko z nazwy. W środę rozesłała nowe wytyczne: za spóźnienie nawet o pięć minut groziła kara, do 9:15 należało przygotować szczegółowy plan rozmów, a do 18:30 — raport z liczbą minut poświęconych każdemu klientowi.
Nowe zasady od razu odbiły się na pracy. Pracownicy kontaktowali się z klientami w różnych strefach czasowych: część rozmów z klientami z odległych regionów zaczynała się wcześnie rano, czasem jeszcze z domu. Inni menedżerowie niemal cały dzień spędzali na spotkaniach i w terenie. Wszystkie potrzebne informacje były już zapisane w CRM, ale teraz ludzie mieli tracić czas na tworzenie duplikujących się tabel zamiast na telefony i negocjacje.
Emma poszła do Klary i bez oskarżeń wyjaśniła jej sytuację. Przypomniała, że dział przekracza plan, a rygorystyczne raporty nie zwiększą sprzedaży, jeśli będą zabierać pracownikom czas. Wymieniła dane, które już znajdują się w systemie, i wyjaśniła, jak menedżerowie odnotowują rozmowy po ich zakończeniu. Klara wysłuchała jej, nie odrywając wzroku od tabletu, po czym stwierdziła, że wcześniejszy porządek był niewłaściwy, i zażądała, by Emma nie kwestionowała jej poleceń, tylko pilnowała ich wykonania. Emma wyszła z gabinetu, ale nie zrzuciła całego obowiązku raportowania na zespół: sama pobierała dane z CRM i zestawiała je w tabelach, zostając po godzinach. Żeby niczego nie przeoczyć, sprawdzała zapisy dotyczące każdego klienta i weryfikowała, czy liczby w raporcie się zgadzają.
W domu Marcus zapytał, jak długo zamierza wykonywać za Klarę obowiązki kierowniczki, a przy tym usprawiedliwiać jej decyzje przed pracownikami. Emma odpowiedziała, że na razie nie może zostawić działu bez wsparcia. Wciąż miała nadzieję porozumieć się z Thomasem: wyjaśnić, że problemem nie są ambicje jego córki, lecz to, że utrudnia się działowi pracę. Pod koniec tygodnia stało się jednak jasne, że Klara nie traktuje nowych tabel jako tymczasowego rozwiązania, lecz jako swoje prawo do żądania od Emmy coraz więcej.
Emma przygotowała wypowiedzenie i zebrała w teczce raporty pokazujące, ile czasu zespół tracił na powielanie danych. Przed spotkaniem podpisała dokument i zrobiła kopię: oryginał włożyła do teczki, a kopię schowała do torebki. Weszła do gabinetu Thomasa, położyła przed nim dokumenty, a potem gwałtownie wyciągnęła z teczki wypowiedzenie i rzuciła je na biurko.
Oddaj mi dział albo sam odpowiadaj za porażkę swojej córki — ucięła Emma, rzucając wypowiedzenie na biurko dyrektora…
Thomas powoli odsunął filiżankę i spojrzał na wypowiedzenie. Potem przeniósł wzrok na Emmę.
— Rozumiesz, co właśnie zrobiłaś? — zapytał. — To nie jest sposób na prowadzenie negocjacji.
— Nie negocjuję — odpowiedziała Emma. — Wypowiedzenie jest prawdziwe. A raporty przed tobą pokazują, co dzieje się z działem.
Otworzył teczkę. Na pierwszych stronach znajdowały się zestawienia pobrane z CRM, a obok tabele, które Emma przygotowywała dla Klary. Na dole każdej widniał czas poświęcony na weryfikację. Thomas przebiegł wzrokiem kilka wierszy i zamknął teczkę.
— Można było omówić to bez teatralnych gestów — powiedział. — Zgodziłaś się pomóc Klarze, a teraz stawiasz mnie przed faktem dokonanym.
— Pomagałam. Każdego dnia. Ale teraz oczekuje się ode mnie, że będę odpowiadać za wyniki, nie mając prawa podejmować decyzji. Nie zamierzam dłużej tak pracować.
Thomas wstał i podszedł do okna. Nie przeprosił ani nie zapytał, jak bardzo Emma jest zmęczona. Powiedział, że Klara jest jego córką, że trzeba dać jej szansę i że nie zamierza zmieniać decyzji pod presją. Emma wysłuchała go bez przerywania.
— W takim razie wypowiedzenie zostaje u ciebie — powiedziała. — Nie zostawię zespołu w środku dnia. Przygotuję przekazanie obowiązków i wyjaśnię, gdzie są aktualne oferty i ustalenia. Ale nie będę sporządzać za Klarę nowych tabel.
Thomas odpowiedział, że sam zdecyduje, jakie obowiązki jej pozostaną. Emma zabrała teczkę, zostawiając mu kopię raportów, i wyszła. Oryginał wypowiedzenia został na biurku Thomasa, a kopia, którą wcześniej schowała do torebki, była u niej. Wspólnej sali pracownicy podnieśli głowy. Powiedziała tylko, że na razie wszystko toczy się jak zwykle, a sprawy osobiste omówi osobno.
Wieczorem Marcus zauważył kopię wypowiedzenia w jej torebce i zapytał, czy je złożyła. Emma wyjaśniła, że oryginał leży u Thomasa, a jej została kopia, ale nie zamierza zmieniać zdania. Marcus nie próbował namawiać jej ani do pozostania, ani do odejścia. Zapytał, czy wystarczy im pieniędzy, jeśli w następnym miesiącu nie dostanie pensji. Emma odpowiedziała, że sobie poradzą, choć w jej głosie brakowało pewności.
Następnego dnia przyszła o dziewiątej i otworzyła CRM. Przed południem sporządziła listę aktywnych klientów, nierozstrzygniętych ofert i obiecanych terminów odpowiedzi. Sprawdziła każdy wpis w korespondencji, żeby przekazanie obowiązków nie zamieniło się w zgadywankę. Potem wysłała Klarze wiadomość: wszystkie aktualne statusy są wprowadzone do systemu, dodatkowe informacje można znaleźć w tym samym miejscu.
Klara wezwała ją do siebie zaraz po obiedzie.
— Postanowiłaś mnie pogrążyć? — zapytała. — W tabelach brakuje podziału, o który prosiłam.
— Są tam wszystkie dane o klientach. Nie będę już przenosić ich z CRM do osobnego formularza.
— Tata powiedział, że masz mi pomagać.
— Pomogłam ci poznać system i przekazałam obowiązki. Od tej pory za polecenia dotyczące działu odpowiadasz ty.
Klara odwróciła się do tabletu, jakby uznała rozmowę za zakończoną. Emma wróciła na swoje miejsce i zajęła się bieżącą pracą. Nie przeszkadzała współpracownikom w odpowiadaniu na zapytania, ale też nie brała na siebie każdego zadania, którego Klara nie zdążyła opanować.
W środku dnia jeden ze stałych klientów poprosił o przeliczenie oferty z inną konfiguracją. Sprawa była zwyczajna, ale odpowiedź należało wysłać przed końcem dnia pracy. Klara otworzyła CRM, znalazła historię negocjacji i wezwała Emmę.
— Gdzie ustaliliśmy dolny limit rabatu dla tego zamówienia?
— W karcie klienta, w notatkach do poprzedniej oferty. Jest tam też informacja, kto zatwierdził kalkulację.
Klara sprawdziła i sama zadzwoniła do klienta. Emma słyszała, jak dopytuje o szczegóły, a potem obiecuje, że wróci z odpowiedzią. Rozmowa nie zakończyła się kłótnią, ale do wieczora oferta wciąż nie została wysłana. Wcześniej Emma sprawdziłaby kalkulację i dopilnowała, żeby wiadomość dotarła na czas. Teraz odnotowała w systemie termin i zostawiła zadanie Klarze.
Rano Klara ponownie poprosiła ją o zestawienie danych w tabeli. Emma spokojnie pokazała jej, gdzie w CRM można pobrać potrzebny raport, i wróciła do rozmowy telefonicznej. Godzinę później Thomas sam podszedł do jej biurka.
— Klara mówi, że przestałaś wykonywać część swoich obowiązków.
— Przestałam prowadzić podwójną dokumentację i podejmować decyzje zamiast kierowniczki. Moje zadania są widoczne w systemie.
— A jeśli klient odejdzie z powodu opóźnienia?
— Wtedy trzeba będzie sprawdzić, kto zajmował się zapytaniem i dlaczego nie odpowiedział na czas. Odnotowałam termin i przekazałam informacje. Nie ma czego ukrywać.
Thomas spojrzał na monitor, a potem na teczkę z wydrukami, którą Emma trzymała przy sobie. Irytowało go, że nie wróciła do dawnego porządku. Teraz jednak sam musiał ustalić, gdzie kończy się pomoc zastępczyni, a zaczynają obowiązki kierowniczki.
Tego samego dnia zwołał krótkie spotkanie z Emmą i Klarą. Klara przyszła z notesem, Thomas z teczką raportów. Powiedział, że nie zamierza rezygnować z planu zaangażowania córki w rodzinny biznes. Klara może się uczyć i poznawać klientów, ale polecenia dotyczące całego działu trzeba uzgadniać. Na razie kierowniczką sprzedaży pozostaje Emma.
— Nie chcę, żeby pracownicy traktowali mnie jak uczennicę — powiedziała Klara.
— Na razie brakuje ci doświadczenia — odparł Thomas. — Możesz je zdobyć, jeśli będziesz pracować.
Powiedział to sucho, bez zwykłej dumy. Klara zacisnęła usta, ale nie zaprotestowała. Emma zapytała, czy to oznacza, że w pełni odzyskuje swoje wcześniejsze uprawnienia. Thomas potwierdził: zatwierdzenia znów będą przechodzić przez nią, a dział zostanie zwolniony z codziennego powielania raportów. Klara będzie brać udział w analizie wyników i uczyć się na konkretnych zadaniach, zamiast zmieniać zasady według własnego uznania.
— W takim razie zostanę — powiedziała Emma. — Ale nie chcę, żeby wypowiedzenie zamieniło się w obietnicę, że przez cały czas będę naprawiać skutki cudzych decyzji.
— Zrozumiałem — odpowiedział Thomas. Nie przeprosił ani nie przyznał, że popełnił błąd. Po prostu wezwał asystenta i polecił mu przygotować nowy podział obowiązków.
Następnego dnia Emma wróciła do swojego gabinetu. Klara zajęła miejsce przy stole w sali konferencyjnej i otrzymała dostęp do materiałów roboczych. Podczas porannego spotkania Emma przedstawiła zadania, terminy i osoby za nie odpowiedzialne. Nikt nie pytał, kto teraz rządzi: było jasne, do kogo zwracano się po decyzję.
Wieczorem Emma po raz pierwszy od kilku tygodni zamknęła laptop o czasie. W domu Marcus postawił na stole kolację i nie zapytał, czy znów zamierza zostać po godzinach. Opowiedziała mu, co się wydarzyło, i tym razem nie dodała, że wszystko może się jeszcze zmienić.
Następnego ranka czekały na nią zwykłe telefony, skomplikowane kalkulacje i dwunastu pracowników. Ale teraz znów odpowiadała za dział z racji swojego stanowiska, a nie za cudze nazwisko na drzwiach.





