Kiedy Tomasz wpadł do supermarketu i bez słowa zaczął wskazywać parking, Daniel najpierw pomyślała, że coś stało się z samochodem. Ale tam, w rozgrzanym wnętrzu auta z szeroko otwartymi drzwiami, na przednim siedzeniu poruszały się dwa maleńkie kocięta. Chwilę później pojawiła się czarno-biała kotka: przyniosła trzecie, pobiegła za sklep i wkrótce wróciła z czwartym. Tak w ich domu pojawiła się nowa rodzina — a wraz z nią pytanie, kto będzie za nią odpowiadał i ile to będzie kosztować. Daniel patrzyła na maluchy, które bezradnie wierciły się na siedzeniu, i nie potrafiła już myśleć o tym, że to znalezisko wywróci ich codzienność do góry nogami.
Daniel nie zastanawiała się wtedy ani chwili. Wsiadła do samochodu, pogłaskała wychudzoną kotkę i poprosiła męża, żeby kupił wszystko, co będzie potrzebne. Tomasz wrócił z zakupami i pomógł zająć się kociętami. Kiedy weterynarz potwierdził, że Musia ma bardzo mało mleka, trzeba było kupić specjalną mieszankę do karmienia. Daniel wyjaśniła mężowi, jak ją przygotować, a on, choć krzywił się przy tym, zabrał się do pracy. Ona pilnowała, żeby mieszanka była przyrządzona jak należy, a Tomasz starał się nie dać po sobie poznać, jak obce jest mu to zajęcie.
Pierwsze oznaki niezadowolenia pojawiły się nie tego samego dnia, lecz później, gdy Tomasz zobaczył rachunek za karmę i mieszankę. Zapytał, czy naprawdę trzeba kupować akurat te produkty i czy nie dałoby się wybrać czegoś tańszego. Daniel odpowiedziała, że kocięta są zbyt małe, by na nich eksperymentować. Mąż nie podjął dyskusji, ale odłożył rachunek osobno na stole, jakby chciał, żeby jeszcze raz zwróciła na niego uwagę. Daniel nie tłumaczyła mu po raz kolejny tego, co wydawało jej się oczywiste: uważała, że zdrowie kociąt jest ważniejsze niż kilka zaoszczędzonych złotych.
Ze względu na różne godziny pracy Daniel i Tomasz ustalili, że będą karmić maluchy na zmianę: w dzień robiła to ona, a wieczorem on. Początkowo ten układ wydawał się sprawiedliwy. Ale pewnego dnia Tomasz wrócił do domu później niż zwykle i oznajmił, że następnym razem nie zamierza zmieniać swoich planów z powodu kolejnego karmienia. Daniel przypomniała mu, że kocięta nie mogą czekać, aż będzie im wygodnie. Tomasz mimo wszystko przygotował mieszankę, ale dodał, że opieka nie może opierać się wyłącznie na grafiku ułożonym przez żonę. Na tym rozmowa się skończyła, ale jego słowa pozostały między nimi — podobnie jak konieczność ciągłego sprawdzania, czyja jest kolej.
Kocięta rosły, otworzyły oczy i zaczęły pełzać po pokoju. Dom wypełniły szelesty, ciche popiskiwanie i konieczność pilnowania, by maluchy nie wpełzły tam, gdzie nie powinny. Daniel starała się po nich sprzątać i nie robić z każdej drobnostki powodu do kłótni. Tomasz za to coraz częściej mówił o wydatkach i o tym, że ich codzienne życie kręci się teraz wokół kociej rodziny. Łatwo było zrozumieć, co mu przeszkadzało: chciał odzyskać dawny spokój i przestać wydawać pieniądze oraz poświęcać wieczory na karmienie. Daniel słyszała w tych słowach nie tylko zmęczenie, ale też coraz wyraźniejszą chęć wycofania się.
Daniel zaproponowała, żeby spokojnie omówili podział obowiązków, gdy kocięta będą starsze. Nie wymagała od męża, żeby rzucił wszystko i zajmował się wyłącznie nimi, ale prosiła, by nie zostawiał karmienia tylko jej i nie uważał każdego zakupu za zbędny. Tomasz zgodził się pomagać, ale od razu zaznaczył, że nie oznacza to, iż koty zostaną u nich na zawsze. Nie mówił już o obowiązkach, które można podzielić, lecz o tym, że prędzej czy później trzeba będzie znaleźć zwierzętom inny dom. Daniel nie zaczęła spierać się o terminy: najpierw chciała ustalić, co trzeba zrobić teraz.
Specjalnie kupiony ciepły domek Musia od początku odrzucała. Uparcie wracała na łóżko, gdzie Daniel i Tomasz leżeli po przeciwnych stronach, starając się nie potrącić kociąt. Początkowo mąż znosił tę niedogodność, ale pewnego dnia, gdy zobaczył, jak kotka znów układa się między nimi, powiedział, że nie zamierza już spać na samym skraju. Daniel zaproponowała, żeby postawić domek obok łóżka i przenieść tam maluchy, kiedy Musia sama wyjdzie z pokoju. Tomasz odparł, że takie ustalenia niczego nie zmieniają: kupili już wszystko, co potrzebne, karmią kocięta na zmiany, a i tak nie mogą spokojnie się położyć. Musia tymczasem nie zwracała uwagi na ich rozmowę i układała się tam, gdzie wydawało jej się bezpieczniej.
Wieczorem Tomasz wziął karton, w którym przywiózł część kocich zakupów, i oznajmił, że następnego dnia zawiezie Musię z kociętami gdzieś, gdzie zajmą się nimi inni. Daniel poprosiła, żeby nie podejmował tej decyzji sam: to ona pierwsza zgodziła się zabrać zwierzęta do domu, ale on od początku pomagał je karmić. Tomasz powiedział, że nie chce już rozmawiać ani o wydatkach, ani o nocnym śnie, i przyciągnął karton do siebie. Daniel stanęła między nim a kocim posłaniem, chwyciła karton obiema rękami i spojrzała mężowi prosto w twarz. Mocno trzymała pudełko, nie spuszczając z niego wzroku: tym razem nie zamierzała ustępować ani zgadzać się na decyzję podjętą bez niej.
— Nie waż się wywozić Musi i kociąt. Jeśli wystawisz je za drzwi, sam pójdziesz za nimi — ucięła Daniel, wyrywając Tomaszowi karton z rąk…
Tomasz nie od razu puścił karton. Przez kilka sekund każde z nich trzymało go z jednej strony, a potem mąż gwałtownie rozprostował palce i cofnął się. Karton się wygiął, więc Daniel postawiła go na podłodze i sprawdziła, czy kocięta nie stoczyły się jedno na drugie.
— Uznałaś, że możesz teraz mną rządzić? — zapytał. — Powiedziałem, że dłużej tak nie dam rady.
— A ja nie pozwolę ci po prostu ich wywieźć, skoro nawet nie ustaliliśmy, co będzie dalej.
— Już wszystko postanowiłaś za mnie. Najpierw przyniosłaś je do domu, potem wyznaczyłaś mi wieczorne karmienia, a teraz stawiasz warunki.
Daniel chciała przypomnieć, że sam karmił maluchy i ani razu nie powiedział, że całkiem odmawia. Ale spór o to, kto i co kiedy obiecał, niczego by nie zmienił. Odpowiedziała, że nie można samemu podejmować decyzji w sprawie zwierząt, którymi opiekowali się razem. Tomasz spojrzał na nią z irytacją i poszedł do salonu. Nie ruszył kartonu.
Tej nocy spali osobno: Tomasz ułożył się na kanapie, a Daniel została w sypialni z Musią i kociętami. Długo leżała nieruchomo, nasłuchując szelestów w kocim posłaniu. Musia od czasu do czasu wstawała, sprawdzała, co z maluchami, i znów kładła się obok nich. Po drugiej stronie łóżka nikogo nie było, a jednak Daniel nie czuła, że wreszcie dostała upragnione miejsce.
Rano Tomasz szykował się do pracy, nie zaglądając do sypialni. Zwykle wieczorem przejmował od niej karmienie, nawet jeśli wracał zmęczony. Tym razem Daniel nie zostawiła mu butelki ani przygotowanej mieszanki, jak robiła wcześniej. Nakarmiła kocięta sama i zrozumiała, że dawny układ przestał obowiązywać nie dlatego, że zniknęły obowiązki, lecz dlatego, że nie mogła już zakładać zgody męża za coś oczywistego.
W ciągu dnia zadzwoniła do kliniki, w której badano Musię. Daniel zapytała, jak długo kocięta będą jeszcze wymagały specjalnej opieki i kiedy można zacząć szukać dla nich nowych domów. Wyjaśniono jej, że nie należy spieszyć się z rozdzielaniem maluchów, a przyszłym opiekunom trzeba opowiedzieć o karmieniu, badaniach i zwyczajach kociąt. Trzeba też było wybrać odpowiedni termin kolejnej wizyty dla samej Musi. Daniel zapisała zalecenia i poprosiła, by zostawiono jej numer na wypadek, gdyby ktoś szukał kociaka.
Wieczorem rozłożyła na stole rachunki, opakowania po mieszance i kartkę z notatkami z kliniki. Nie po to, by wypomnieć je Tomaszowi, ale żeby sama wiedziała, czego będą potrzebować w najbliższych tygodniach. Kiedy wszedł, najpierw spojrzał na papiery, a potem na nią.
— Nie zmieniłem zdania — powiedział.
— I nie proszę cię, żebyś udawał, że się cieszysz — odparła Daniel. — Ale jutro nikt nie zawiezie ich nie wiadomo dokąd. Dowiedziałam się, czego potrzebują kocięta. Kiedy będą gotowe, znajdziemy im opiekunów. Musię zatrzymam.
Tomasz zdjął kurtkę i powiesił ją na oparciu krzesła.
— No właśnie. Już postanowiłaś, że zatrzymasz kotkę, a płacić i zajmować się wszystkim mamy oboje.
— Nie oczekuję, że będziesz ją karmił każdego wieczoru do końca życia. Jeśli nie chcesz odpowiadać za koty, powiedz to wprost. Wtedy sama zaplanuję opiekę. Ale nie będziemy ukrywać wspólnych zakupów i wydatków za słowami „jakoś to będzie”. Usiądziemy i ustalimy, co każde z nas jest gotowe wziąć na siebie.
Nie odpowiedział od razu. Potem przyciągnął do siebie kartkę z wydatkami i zaczął ją czytać. Wcześniej mógł położyć rachunek na stole, mruknąć coś o drogiej karmie, a potem i tak przejąć wieczorną zmianę. Daniel łagodziła jego niezadowolenie, Tomasz robił to, co trzeba, a oboje mieli nadzieję, że rozmowa jakoś sama ucichnie. Teraz nie mogli już na to liczyć.
— Nie chcę, żeby koty zajmowały całą sypialnię — powiedział. — I nie będę budził się kilka razy w nocy, jeśli zaczną piszczeć.
— Póki są małe, i tak trzeba je karmić. Ale możemy przestać zamieniać się dyżurami w ostatniej chwili. Ja wezmę nocne karmienia, a ty możesz sprzątać kuwetę i kupować potrzebne rzeczy, kiedy wracasz do domu. Gdy kocięta podrosną, znajdę im opiekunów.
— Dlaczego zakupy koniecznie mają być moim obowiązkiem?
— Nie muszą być wyłącznie twoim. Mówię o konkretnym zadaniu, które można podzielić. Możesz zaproponować coś innego.
Tomasz milczał przez chwilę, jeszcze raz spojrzał na notatki i wymienił dni, w które wracał późno. Daniel zaznaczyła je w kalendarzu i wzięła te wieczory na siebie. W pozostałe dni zgodził się sprzątać kuwetę i sprawdzać, czy nie skończyły się karma i mieszanka. Nie ustalili kwoty wydatków na oko: postanowili zachowywać rachunki i raz w tygodniu sprawdzać zakupy, żeby nie kłócić się za każdym razem przy sklepowej półce.
Ustalenia różniły się od tych wcześniejszych. Tomasz nie obiecał, że pokocha koty, ani nie przyznał, że jego wcześniejsze słowa były niesprawiedliwe. Uprzedził, że nie chce, by kocięta zostały u nich na zawsze. Daniel powiedziała, że ona również nie zamierza trzymać wszystkich maluchów w domu, kiedy będą gotowe do przeprowadzki. Ale Musi nie odda. Na te słowa Tomasz znów się skrzywił, jednak tego wieczoru nie podjął dyskusji.
Kolejne dni nie zamieniły się w spokojną sielankę. Tomasz burczał, gdy karma kończyła się w nieodpowiednim momencie, a Daniel była zmęczona nocnym wstawaniem. Ale przestała po cichu zostawiać mu przygotowaną mieszankę, licząc na to, że domyśli się, kiedy przypada jego kolej. On z kolei nie oznajmiał nagle, że rano wywiezie zwierzęta. Jeśli któreś z nich nie mogło wywiązać się ze swojej części, uprzedzało o tym z wyprzedzeniem i zamieniali się dniami.
Tomasz jeszcze przez kilka nocy spał na kanapie. Pewnego dnia wszedł do sypialni po ładowarkę i zobaczył, że Daniel odsunęła kocie posłanie od krawędzi łóżka, a obok ustawiła stabilną zagrodę dla kociąt. Musia nadal układała się przy jej boku, ale maluchy nie mogły już wpełznąć tam, gdzie łatwo byłoby je przygnieść we śnie.
— Tak będzie bezpieczniej? — zapytał Tomasz.
— Tak. Ale jeśli Musi się to nie spodoba, przestawię zagrodę.
Skinął głową i tej nocy wrócił do łóżka. Nie przeprosił ani nie powiedział, że teraz wszystko rozumie. Po prostu położył się na skraju i poprosił, żeby zostawiła mu trochę miejsca, bo rano nie chciał obudzić się z zesztywniałymi plecami. Daniel przesunęła się, na ile mogła, nie budząc kotki.
Kiedy nadszedł czas szukania kociętom nowych opiekunów, Daniel porozmawiała z osobami, których kontakty dostała w klinice, i nie zgadzała się na pierwszą lepszą chętną osobę. Tomasz pomagał zanosić maluchy na badania i odpowiadał na pytania tych, którzy przychodzili je poznać. Nie wybierał za żonę, komu oddać kociaka, ale też nie próbował storpedować tych spotkań. W domu stopniowo robiło się ciszej, a poranne i wieczorne obowiązki zajmowały coraz mniej czasu.
Pewnego wieczoru Daniel wyrzuciła puste opakowania po mieszance, a Tomasz odstawił na miejsce umytą kuwetę. Musia wskoczyła na łóżko, zwinęła się między nimi i cicho zamruczała. Tomasz westchnął, ale nie wstał i nie poszedł na kanapę. Została z nimi już tylko jedna kotka, a oni przestali nazywać opiekę nad nią wspólnym obowiązkiem, który każde z nich miało nadzieję po cichu zrzucić na drugą osobę.





